„Lecz gdy ludzie spali, przyszedł jego nieprzyjaciel, nasiał chwastu między pszenicę i odszedł. A gdy zboże wyrosło i wypuściło kłosy, wtedy pojawił się i chwast”. (Ewangelia z 19 lipca, Mt 13, 25-26)
Cierpiący Hiob zapytał: „Czemuż to żyją grzesznicy? Wiekowi są i potężni” (Hi 21, 7). Ludzkie oko widzi w tym niesprawiedliwość – dobry człowiek cierpi, podczas gdy zły się bogaci. Ale Jezus wyjaśnia, że Bóg „sprawia, że słońce Jego wschodzi nad złymi i nad dobrymi, i On zsyła deszcz na sprawiedliwych i niesprawiedliwych” (Mt 5, 45b). On jest Bogiem cierpliwym, „a cierpliwość Pana naszego uważajcie za zbawienną” (2 P 3, 15a). Bóg jest cierpliwy wobec grzeszników – w tym wobec nas.
Wyzwanie Najwyższego Kapelana Arcybiskupa Williama E. Loriego:
W tym miesiącu wzywam was, byście zachęcili członka rodziny albo przyjaciela do przystąpienia do sakramentu pokuty.
Pytania do refleksji:
W czym jesteś podobny do pszenicy, a w czym do chwastu? Czy jesteś zazdrosny albo zbulwersowany, gdy tym, którzy żyją grzesznie, dobrze się wiedzie? Czy sądzisz, że trudno jest kochać „chwasty” w swoim życiu, modlić się i działać na rzecz ich zbawienia?